Ροδανέμισμα

απαλό σαν χάδι ,ζωηρό σαν παιδί ,μυρωδάτο σαν την άνοιξη… Άρωμα νιότης και φρεσκάδας και όμως συνάμα να ξυπνά αναμνησεις από τα παλια ,εικονές βγαλμένες από παραμυθι.

Σαμπως σαν παραμύθι δεν ξεκίνησε; Κυνηγημένοι από της κακές μάγισσες της ιστορίας, άνθρωποι φιλότιμοι και εργατικοι, αναγκάζονται να αφήσουν την όμορφη πατριδα τους τον Πόντο. Όμως σταλμένος από την νεράιδα της λίμνης άνεμος καλος ,τους φέρνει σε ένα εξίσου όμορφο μέρος, δίπλα στη Κερκίνη, να φτιάξουν από τη αρχή μια νέα πατρίδα. Να μπορέσουν να ξεχάσουν το αίμα που χει τρέξει, να βγάλουν το αγκάθι από τη πληγή και να δουν το ανθισμένο ρόδο, να μυρίσουν το άρωμα του,να τολμησουν ξανά να ονειρευτούν την όμορφη κοπέλα που ερωτευτηκαν, εκείνη που ο άνεμος της έπαιρνε τα μαλλιά και μαζί και το νου τους.


Ιστορικό

Όλα από έρωτα ξεκίνησαν, με πρώτον απ΄ όλους τον έρωτα για τη ζωή. Παιδί ενός χρονού, ξεκίνησε το ταξίδι της ζωής του στο άγνωστο, κρατώντας το χέρι των δικών του. Τι να αισθανόταν άραγε σε αυτό το ταξίδι; Τι να καταλάβαινε; Κούραση, πόνος, αποχωρισμός, δάκρυα…
Και όμως το χέρι που τον κρατούσε ήταν δυνατό, ήταν χέρι ανθρώπου δουλευτάρη, μάστορα, ανθρώπου που δεν τα παρατά. Τέτοια ήταν τα χέρια των παππούδων μας, που ήρθαν εδώ, στη Ροδόπολη, έπιασαν το ακατέργαστο χώμα και το έκαναν εκκλησία, σπίτια, σχολείο, γήπεδο, εργαστήρια, δρόμους, πλατείες, οικισμό ολοκληρωμένο, να μην έχει να ζηλέψει τίποτα.
Σήμερα, γέρος πια 92 χρονών, ο μπάρμπα-Γιάννης ο Φωκάς, με το ίδιο σταθερό χέρι που κληρονόμησε, συνεχίζει ακόμα να χαράζει το μέταλλο δίνοντας του ζωή, όπως αυτός μόνο ξέρει, με αρμονία και λεπτές χειρουργικές κινήσεις, ξεπατικωμένες λες από το ερωτικό παιχνίδι των ερωδιών στην παρακείμενη λίμνη.
Δίπλα του, στο δικό της εργαστήρι, η εγγονή του, η Ράνια η Ζαχαράκη, ήρθε να δώσει μια άλλη, πιο νέα, πιο φρέσκια νότα δημιουργίας, με τον δικό της προσωπικό τρόπο έκφρασης της καλλιτεχνικής της ανησυχίας, μέσα από μικρές δημιουργίες και λεπτά κομψοτεχνήματα, δίνει ζωή στο μέταλλο, στο ξύλο, στο ύφασμα…

Μουσική άδεια Creative Commons